Szczególne podziękowania dla

p. Ani Gotz, p. Ani Stencel, p. Agnieszki Duda, p. Jacka Bałuch, p. Mariusza Stencel,    p. Mateusza Pietryja, p. Wojtka Duroka,
bez których nie byłoby II Rodzinnego Biegu Charytatywnego w Jankowicach składa Agnieszka Kowalik-Stania                                     - dyrektor ZSP w Jankowicach

Europejski tydzień szczepień

Kilka ważnych informacji na temat szczepień. Przeczytaj koniecznie!

Więcej…

Godziny pracy pedagoga szkolnego

Poniedziałek 8:00 - 13.30
Wtorek 8:00 - 14.30
Środa 7:30 - 13.30
Czwartek 8:00 - 13.30
Piątek  8:00  -  10.30

„Charakter ludzi młodych określają namiętności”
Arystoteles


1. Charakterystyka psychologiczna okresu dojrzewania.
2. Problemy okresu dorastania.
3. Wskazówki i rady praktyczne dotyczące postępowania rodziców z dorastającymi dziećmi

1) Charakterystyka psychologiczna okresu dojrzewania.

     Wychowanie to proces. Trwa wiele lat, a rozpoczyna się z chwilą narodzin dziecka. Aż do początku XX w. okres przejściowy między dzieciństwem a dojrzałością nie stanowił problemu społecznego, ponieważ trwał stosunkowo krótko. Poprzednie stulecie przyniosło przedłużenie tego okresu przez zwiększenie okresu pobytu młodzieży w szkole oraz dzięki ustawodawstwu likwidującemu pracę nieletnich. Takie wydłużenie młodości pociągnęło za sobą liczne trudności i zwróciło uwagę pedagogów i psychologów na specyfikę tego okresu rozwojowego.
     Wiek dorastania jest tym okresem w życiu człowieka, w którym dokonuje się przeobrażenie dziecka w osobę dorosłą. Na przestrzeni stosunkowo krótkiego czasu zachodzą radykalne zmiany fizyczne i psychiczne, które umożliwiają spełnienie zadań właściwych osobom dorosłym - zadań rodzinnych i zawodowo-społecznych. Zmiany zachodzą na ogół szybko, są łatwo dostrzegalne, a z punktu widzenia wychowawczego wymagają zmiany metod postępowania i dużej ich elastyczności. Proces dorastania jest niezwykle skomplikowany i obejmuje wiele dziedzin osobowości.
     Ważny aspekt rozwoju stanowi dojrzewanie emocjonalne. Przeobrażenia fizjologiczne stanowią jeden z czynników zachowania równowagi nerwowej i emocjonalnej w okresie dojrzewania. Sprzyjają temu skomplikowane formy życia w społeczeństwie, niepomyślne indywidualne warunki środowiskowe i wychowawcze, sytuacja niepewności związana z wyzbyciem się dziecinnych form zachowania na korzyść bardziej dojrzałego działania. Bywa, że nawet w bardzo pomyślnych warunkach wychowawczych wyrastają nieoczekiwane trudności.
     Okres dojrzewania nie musi być kryzysem czy „rewolucją” jednak ze względu na zaburzenie równowagi nerwowej wywołane szybkimi zmianami fizjologicznymi w organizmie stwarza wyjątkowo sprzyjające podłoże dla powstawania konfliktów zarówno wewnętrznych, jak i z otoczeniem. W miarę upływu czasu pobudliwość emocjonalna ustępuje miejsca stałości i równowadze. Zwiększa się skala przeżyć emocjonalnych, wzbogaca treść uczuć, wzmaga się znacznie rozwój uczuć wyższych – moralnych, społecznych, estetycznych.

     Niektóre trudności emocjonalne okresu dorastania:
poczucie niższości i zagrożenia,
brak wiary w siebie,
niestałość uczuć (depresje, kochliwość, pobudliwość, skłonność do irytacji),
niewłaściwe ujście dla emocji (agresja, alkohol, narkotyki).
     Jak stwarzać warunki dla pomyślnego rozwoju emocjonalnego i jak zapobiegać powstawaniu zaburzeń okresu dorastania? Należy pamiętać, że istotnym warunkiem prawidłowego rozwoju emocjonalnego jest uczestnictwo w życiu społecznym stosownie do poziomu dojrzałości. Ważne też jest przyjazne i pełne zrozumienie dla właściwości okresu dojrzewania.

2) Problemy okresu dorastania
Alkohol i narkotyki – co mogą rodzice? Niezbędna jest natychmiastowa reakcja – należy porozmawiać z młodym człowiekiem. Zdarzenie może mieć charakter incydentalny, ale nie należy tego bagatelizować,
Trudności w nauce – warto skupić się na ustaleniu przyczyn tych trudności, a także form niezbędnej pomocy. Mogą one wynikać z ogromnych zaległości, z niskich możliwości intelektualnych. Mogą być spowodowane specyficznymi trudnościami w rozwoju umiejętności szkolnych. Bywa, że od nich rozpoczynają się zaburzenia zachowania.
Problem alkoholowy w rodzinie – potęguje bunt, agresję wobec innych lub zamykanie się w sobie, izolację. Pojawiają się niepowodzenia w szkole, wagary, konflikty.
Przewlekła choroba dziecka bądź kogoś w rodzinie – może być przyczyną zaległości w nauce, niechęci do szkoły. Może prowadzić do poczucia osamotnienia, wyobcowania, kompleksów    w stosunku do rówieśników.
     Powyższe trudności mogą prowadzić do zaburzeń zachowania, które objawiają się jako:
agresja wobec ludzi i zwierząt,
wandalizm – niszczenie cudzej własności,
kłamstwa, kradzieże – mogą stanowić formę zwrócenia na siebie uwagi; ważna natychmiastowa reakcja,
poważne naruszenie zakazów(wagary, ucieczki z domu).

Niewłaściwe zachowanie wyzwala negatywne reakcje otoczenia, a to prowokuje do jeszcze gorszych zachowań.

„Charakter młodych ludzi określają namiętności”
Jak je okiełznać?
Jak radzić ze zbuntowanym nastolatkiem?
Jak dostrzec w nim zagubionego człowieka, który zmaga się z ekscytującą, ale i wymagającą odpowiedzialności samodzielnością?
Jak ustrzec młodego człowieka np. od narkotyków?
Jak dorastać ze swoim dzieckiem, nie zapominając przy tym o swojej zbuntowanej młodości?
     To ważne, by rodzice stawiali te i inne pytania. Świadczą one o wątpliwościach i poszukiwaniu rozwiązania trudności. Przede wszystkim zaś pytania świadczą o uświadomieniu i dostrzeżeniu trudności.

3) Wskazówki i rady praktyczne dotyczące postępowania z dorastającymi dziećmi.
Zachęcam Państwa do spędzania czasu ze swoimi dorastającymi dziećmi i towarzyszenia im w sytuacji sukcesów i niepowodzeń.
Warto rozmawiać z dziećmi, ale też uczyć się uważnego słuchania tego, o czym mówią.
Zwracam uwagę Państwa na potrzebę określania konsekwentnej postawy przez oboje rodziców.
Dziecko, także to dorastające, w jednakowym stopniu potrzebuje uwagi obojga rodziców, jeżeli tylko pozwala na to sytuacja rodzinna.
Nie sposób przecenić roli ojca w prawidłowym przebiegu dorastania szczególnie chłopców.
Młodzież potrzebuje czasu, uwagi i miłości obojga rodziców. Nie dajmy się zwieść zbuntowaną postawą naszych latorośli.
Szukajmy w sobie cierpliwości, a kiedy trzeba – wróćmy do wspomnień z okresu swojego dorastania, pomogą nam zrozumieć to, co przeżywają nasze dzieci.
Zachęcam też Państwa do współpracy ze szkołą, do korzystania z pomocy peda-goga szkolnego a także – psychologów Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej.
Dzieci potrzebują mądrej miłości. Nie potrzebują natomiast nadopiekuńczości ze strony dorosłych.
Znacznie więcej można zdziałać w klasach młodszych, kiedy pojawiają się pierwsze sygnały trudności, kłopotów i zaburzeń emocjonalnych. Nauczyciel szkoły ponadgimnazjalnej spotyka się z młodzieżą w bardzo trudnym dla niej okresie, kiedy pewne zachowania uległy już utrwaleniu, kiedy w gruzy pada dotychczasowy porządek. Często dominuje bunt, przekora, zaprzeczenie jakimkolwiek normom i zasadom. Myślę jednak, że na zainteresowanie i wprowadzenie pożądanych zmian nigdy nie jest za późno.

Warto sobie postawić następujące pytania:
Czy moje postępowanie stanowi dobry przykład?
Czego moje dziecko oczekuje ode mnie?
Czy okazuję niezbędne zainteresowanie?
Czy mogę z siebie dać więcej?


Warto także:
Dzielić się trudnościami z innymi rodzicami i poszukać optymalnych rozwiązań.
Dbać o współpracę ze szkołą.

Autor publikacji: Zbigniew Rzepniewski
Materiały pochodzą ze strony internetowej : www.szkolnictwo.pl

JSN Epic template designed by JoomlaShine.com